"Ҷавонӣ фасли шукуфойӣ умр аст"
Аъзам аз шоирони чавони кишвари азизамон хаст, ки пайваста бо сурудахои ширину дилнишинаш ба мо чавонон газои маънави медихаду руху чони моро таровати тоза мебахшад. Чанд сурудаи эшонро, ки бисёр ба ман писанд омад ва онхоро аз фоида холи намебинам мехохам дар ихтиёри шумо низ карор дихам, шояд шумо хам аз онхо хушатон меояд, бовар намекунед, мархамат хонеду баъдан назари муборакатонро ба мо ирсол намоед. Насли ман, бедор шав
Мастихо як су куну хушёр шав
Солхо дар хоби гафлат зиндаги карди бас аст,
Чашм во кун, сарбадори дар рахи эхёи нангу ор шав
Дар чахоне, ки башар хасми башар дар хар кучо
Бо силохи фикри худ дар кор шав
Равзане дар тор шав
Худовандо!
ба додаат
ба надодаат
ба гирифтаат
шукр
додаат раҳмат
надодаат ҳикмат
вагирифтаат
имтиҳон аст.
Худоро дуст дорам ба хотири инки бо ҳар username ки бошам, манро connect мекунад.
Худоро дуст дорам ба хотири инки ин ҳама Friend барои ман add мекунад.
Худоро дуст дорам ба хотири инки ин ҳама wallpaper ки update мекунад.
Худоро дуст дорам ба хотири инки хеле инсони бад ҳастам, вале манро log off намекунад.
Худоро дуст дорам ба хотири инки ҳама чизи манро медонад, вале send to all намекунад.
Худоро дуст дорам ба хотири инки мегузорад ҳар ҷое ки мехоҳам Invisibel равам.
Меҳмонони вижаи Худо
Ҳар гоҳ мешунидам Рамазон моҳи меҳмонии Худост ду савол дар зеҳнам эҷод мешуд.
1. Оё инсон фақат дар моҳи Рамазон меҳмони Худост?
2. Оё Худованд аз меҳмони худ бо ташнагию гуруснагӣ пазироӣ мекунад?
Анвои зикр
Зикри ҷавориҳ- ба кор андохтани аъзои бадан дар тоату ибодат аст, монанди намоз хондан, ки Худованд мефармояд فاسعوا الی ذکر الله яъне шитобед ба суи намоз.
Агар ранги нури хуршед ранги дигар буд, яъне сабз, кабуд, қаҳваӣ, бунафш ва монанди инҳо буд, оё медонед чи мешуд?
Шохаҳои дарахтон бештар якнавохт мебошанд ва бозу баста намешаванд, вале ангуштони мо ҷамъ мешаванд, бозу баста мегарданд, чаро?Зуннуни Мисрӣ ин марди шариф рўзе канори дарёи Нил мерафт. Дид ақрабе ба суръат ба тарафи дарёи Нил меравад. Ба худ гуфт: маълум мешавад ин ақраб маъмурияти фавқулодае дорад. Пушти сари ақраб омад то ба аввали дарё расид ва дид, ки қурбоқае аз об берун омаду худашро ба девораи соҳил часпонид. Ақраб омаду руи пушти ин қурбоқа савор шуду руи об арзи дарёи Нилро тай кард. Зуннун ҳам фавран қойиқе гирифту савор шуд.
Хуршеди мо дорои вазни муайян ва ҳаҷми муайн мебошад, ки донишмандон андозаи ҳар кадомро таъйин кардаанд, ҳатто миқдори ҳарорати сатҳи хориҷии хуршедро низ медонанд. Рўзона сесаду панҷоҳ ҳазор милён тонна аз вазни хуршед кам мешавад, яъне ба ҳарорат ва энержӣ табдил шуда ба фазо пароканда мегардад ва ба ҳамон нисбат аз ҳаҷми вай низ кам мешавад. Акнун тасаввур кунем, ки ҳар сол ҳаҷми хуршед чи қадар кам мешавад ва ҳамчунин аз аввали умри хуршед то ҳоло чи қадр аз ҳаҷми он коста шудааст.
оз-о ҳар ончи ҳастӣ боз-о, Инс
они илоҳӣ ва ноиби Худо дар низоми ҳастӣ ному ёдаш, ному ёди Худованд аст. Зеро ў мазҳари асмои Худованд буда ва халифаи ў дар рўи замин аст. Аз онҷо, ки номи муқаддаси Расули акрам (с) дар китобҳои осмонии қабл аз Қуръон омада буд, аксаран ба номи муқаддаси он ҳазрат маънусу ошно буданд.
وَتِلْکَ الْأَمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ وَمَ
ا يَعْقِلُهَا إِلَّا الْعَالِمُونَ
“Инҳо мисолҳоест, ки мо барои мардум мезанем ва ҷуз доноён (олимон) онро дарк намекунанд” (Анкабут - 43)
سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنفُسِهِمْ حَتَّي يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ
хоҳем дод, то барояшон ошкор шавад, ки Ў ҳақ аст.” (Фуссилат / 53)Барои ошноӣ бештар бо баъзе аз нишонаҳои Худованд нигоҳе ба ин навишта андозем.
оту сифот беҳамтоӣ ва эй холиқе, ки роҳнамоӣ ва эй қодире, ки худоиро сазоӣ. Ҷони моро сафои худ деҳ ва дили моро ҳавои худ деҳ ва чашми моро ризои худ деҳ ва моро он деҳ, ки моро он беҳ ва магузор моро ба кеҳу меҳ 1.
Танҳо бозмондаи як киштии шикаста, ба ҷазираи кучаки холӣ аз санг афтод. Ў бо дили ларзону ашки сўзон дуо мекард, ки худованд аз ин гирифторӣ наҷоташ диҳад. Рўзҳо уфуқро ба дунболи ёрирасоне аз назар мегузаронид, аммо касе намеомад. Саранҷом хастаю аз по...
Дар моҳи шаъбони соли 396 ҳиҷрӣ дар шаҳри Ҳирот дар оилаи Абумансур Муҳаммади Ансорӣ, ки баъд аз шаш насл ба саҳобаи бузургу олиқадр Абуайюби Ансорӣ (р) мерасид, писаре таваллуд ёфт, ки номи ўро Адуллоҳ гузоштанд. Абдуллоҳ дар овони кудакӣ ба шеъру ирфон алоқаи хоссе дошт. Ў зеҳни фавқулодае дошт ва улуми зиёдеро аз қабили адабиёт, забони арабӣ ва илми тафсир, ҳадису фиқҳ, калому фалсафа...وَقَالَ رَبُّکُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَکُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَکْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ
“Парвардигори шумо гуфтааст : маро бихонед то (дуои) шуморо бипазирам, касоне, ки аз ибодати ман такаббур меварзанд, ба зудӣ ба хорию зиллат вориди дузах мешаванд.”